Ĉapitro 2

          Veturante hejmen en sia aŭto, Johano sentis sin konfuzita. Li ne povis kredi, ke lia vivo baldaŭ ĉesos. Ĉio daŭris kiel antaŭe, la trafiko, la piedirantoj, la semaforoj. Sed li ne atentis tion. Li nur pensis pri sia terura sorto.

          Li estis nur kvindekjara, kaj neniam antaŭe li estis pensanta pri la morto. Li vivis, kvazaŭ la vivo neniam finiĝus. Sed nun subite ĝi finiĝos.

          Kiel diri la veron al sia edzino, al siaj filoj, al siaj patroj? Li sentis sin kulpa. Li estis kulpa de io, sed li ne scias de kio. Kaj ankaŭ li hontis, li estis honta de io, sed precize pri kio li ne sciis.

          Sed nun li havis tempon. Li havis tempon por pensi pri la vivo kaj pri la morto.

          Li volis vivi. La ideo, ke eble la morto estos la fino de sia ekzistado, ke post la morto ne estos io, donis al li strangan timon. La vivo iel daŭre. Kredi ke li ĉesos ekzisti donis al li la teruran senton, kvazaŭ la vivo ne havas signifon.

          Sed la unua afero estis diri la novaĵon pri sia baldaŭa morto al sia edzino.

          Li atendis, ĝis la vespermanĝo. Johano kaj Maria sidiĝis apud la tablo. Johano ne povis manĝi. Finfine li diris, “Maria. Mi scias, ke mi havas de tempo al tempo terurajn kapdolorojn. Vi scias, ke la kuracistojn en la hospitalo radiografis mian cerbon. Ĵus hodiaŭ, mi lernis, ke mi havas grandan tumoron en la kapo.”

          La edzino diris nenion. Ankaŭ ŝi ne reakciis. Post kelkaj momentoj, ŝi nur demandis, “Jes, mi timis, ke vi havas tumoron de kancero en la cerbo. Mi parolis pri tio kun via kuracisto. Ĉu la kancero estas grava?”

          “Jes, kara, tre grava. La tumoro estas tre granda, kaj la kancero estas en mia tuta korpo.”

          “Do, ĉu vi mortos?”

          “Ja mi mortos. Ni ĉiuj mortos, sed mi mortos tre baldaŭ.”

          La edzino retenis la spiron. “Kiom da tempo restas al vi?”

          “Neniu scias. Eble inter du kaj ses monatoj.”

          “Do, ĉu la kirurgo vin operacios?”

          “Ne. Li volas operacii, sed mi ne volas. Mi volas fari miajn aferojn. La operacio donos al mi eble du aŭ tri monatojn pli da vivo, sed mi ne volas vivi du aŭ tri monatojn plu kiel malsanulo. Mi volas fari miajn aferojn.”

          “Kaj, kio estas via afero, karulo?”

          “Mi ankoraŭ ne bone scias. Mi volas trovi mian Dion. Mi volas scii la veron pri la vivo kaj la morto. Mi volas amuzigi min, eble veturi al malproksima lando. Eble mi volas ebriigi min. Mi ne scias.”

          “Bona ideo, Johano. Ni povas vojaĝi kune kaj distri nin.”

          “Ne, Maria. Mi ne volas distri min. Mi volas trovi la misteron de la vivo kaj la morto. Mi devas alfronti la morton anstataŭ fuĝi de ĝi. Iu ie havas la respondon. Kaj mi volas vojaĝi sole,  ĉar me devas alfronti la morton sole.”

          “Ĉu vi volas, ke mi diru al la filoj, al la tuta familio? Mi ne povas fari tion.”

          “Karulino, mi kredas, ke vi devas diri la veron al ili. Ili scios pli-malpli baldaŭ.”

          Kaj la okuloj de la virino komencis larmi.